Het beeld, de interpretatie.

Ik liep samen met mijn vrouw door een dorp niet ver van onze woonplaats. Ons rondje geocachen was bijna voltooid, en de laatste cache zou zich bevinden op, om, of in een kapel. Een korte speurtocht leverde al snel het gezochte voorwerp op; even loggen en daarna weer naar huis. Aan de muur van de kapel hing een beeltenis van Maria. Dat zie je wel vaker in een kapel. Het was een aardig kunstwerk van naar schatting een meter hoog en een halve meter breed. De figuur bestond uit een mozaïek in diverse tinten grijs en blauw, afgewisseld met hier en daar een stuk messingkleurige tegel. Het werk maakte in de avondzon zo’n indruk op mij dat ik besloot er even een foto van te maken. Ik richtte mijn smartphone zó op het oppervlak, dat enkele van de messingkleurige tegeltjes het licht van de ondergaande zon reflecteerde in mijn zoeker. Ik drukte de ontspanknop in, controleerde de foto op het lcd-scherm, en vond de foto wel geslaagd. Kleuren goed, contrast aardig, kortom: een redelijke representatie van het kunstwerk.

Thuis aangekomen uploadde ik de foto meteen even naar mijn Mac om te kijken of de foto ook op groot formaat de moeite van het bekijken waard was. Ik was niet ontevreden. Oké, de beelduitsnede was niet al te goed, maar de belichting mocht er wel zijn op het grotere beeldscherm. In ieder geval voldoende voor wat voor mij niet meer dan een snapshot was. Meteen maar even uploaden naar Flickr en daarna even geo-taggen, in fotogroepen plaatsen, en van allerlei andere tags voorzien: Maria, Mosaic, Chapel, enz. Zoals altijd was het daarna wachten tot iemand in ‘de grote virtuele wereld’ zou reageren op mijn ‘jpeg’. Dat duurde niet al te lang. Binnen enkele uren liet iemand een berichtje achter waarin ze vertelde dat ík een prachtig kunstwerk had gemaakt. Dát was confronterend! Als mensen met heel andere ogen naar hetzelfde beeld kijken, wat betekent dit dan voor alle andere beelden en geluiden die ons dagelijks bereiken? Met welke ‘ogen’ zou iemand kijken naar de gruwelijke taferelen op de foto van Pedro Pardo, waarin een hoopje ledematen en een afgesneden hoofd in een straat ergens in Acapulco werden getoond, tijdens de World Press Photo tentoonstelling in Maastricht? Vol afgrijzen? Met het idee dat de foto artistiek verantwoord is? Puur journalistiek juist en verantwoord, of misschien was er wel iemand die genoot van het rauwe beeld vanwege zijn sadistische neigingen? Let op: dit is een 'harde' foto, niet geschikt voor jeugdige kijkers. De interpretatie van wat we zien heeft dus veel, zo niet alles te maken met wie we zijn, wat we weten en wat we niet weten. Zo kunnen we dus ook onze betekenis geven aan iets dat we niet zien, of wat we wellicht alleen maar wíllen zien. Of wat anderen ons willen doen laten zien of geloven. De foto die ik maakte van het Mariamozaïek was voor mij niet meer dan een foto-object. Aansprekend door zijn kleurcombinaties en het invallende maar matte zonlicht dat over de stukjes tegel viel. Iemand anders zag alleen het beeld van de Maagd Maria, gaf blijk van haar devotie voor het beeld, en fantaseerde en passent ook nog dat ík het beeld ooit maakte. Pijnlijk werd me duidelijk dat verschillende mensen met een andere bril naar een en dezelfde foto kunnen kijken. Misschien moeten we, om wat we willen zeggen, het onderwerp in een andere vorm gieten als we alleen maar dát willen overbrengen.

(Eerder gepubliceerd via Blogspot op 22 november 2012)

Blogs
Recente Blogs
Archief
Zoeken via tags
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Social Icon
  • Facebook
  • Twitter
  • Linkedin

© 2016 Ermers Communicatie
info@ermers-communicatie.nl

Telefoon: 0654 670 686

Kamer van Koophandel-nummer: 63759640

BTW-nummer: NL 116677703B01

Bankrekening: NL07 INGB 0002 9727 50