Nederland en z'n voetbal

Ik val maar meteen met de deur in huis: Ik houd van een goede partij voetbal, maar laat de oranje-gekte over aan mensen die echt fanatiek zijn. Ik voel me zelf te nuchter om de straat oranje te versieren. Dat doen mijn buren, overburen en over-overburen wel voor mij. Ongevraagd desnoods. Ik bedoel: het is ook míjn straat ! Ik heb geen beesie aan mijn auto-antenne, geen rood-wit-blauw aan de gevel. Niets van dit alles. Geen leeuwenpak, geen staart tussen de achterklep van mijn Prius.

Oké, ik kocht een vuvuzela, maar dat was meer om te ontdekken wat voor apparaat het zou zijn, en om uit te proberen of het ding écht zo'n herrie maakt.

Ik volgde het Nederlands elftal vanaf de eerste wedstrijd, en was nooit enthousiast. Saai voetbal, weinig inspiratie. Oké, wel degelijk en zonder te verliezen, het moet gezegd worden. Maar er zijn EK's en WK's geweest die ik wel spannend vond, maar niets van dat alles tijdens deze WK.

Bandwagon

Toch was er de afgelopen week iets vreemds aan de hand: bijna heel Nederland stond achter hetzelfde idee: Wereldkampioen voetbal worden! Het moest er nu maar eens van komen. Eindelijk de nationale trauma's van '74 en '78 van ons af gooien. 2010 zou het jaar van de waarheid, de verlossing worden. Het afscheid nemen van het al decennia durende onbehagen. Het gevoel heerste een week dat we 's werelds beste voetbalnatie zouden kunnen worden. Terwijl Nederland tijdens de Tweede Kamerverkiezingen van 9 Juni dramatisch verdeeld werd in linkse, rechtse, conservatieve en liberale partijen, en de samenstelling van een nieuw kabinet nog lang niet in zicht, ging héél Nederland (nou ja: mijn zielsgenoot Maarten van Rossum dan niet, het zij hem vergeven) massaal achter dat ene idee staan: Wij worden wereldkampioen.

Een déja vu. In 1974 kon het niet fout gaan tegen de Duitsers, en in 1978 zou Argentinië eenvoudig een hak worden gezet. Ook toen was het bijna een vanzelfsprekendheid. Wij. Worden. Kampioe-oen!!!

Volop spanning dus gisterenavond! Nederland in trance, het Museumplein geheel oranje, en duizenden zorgvuldig en met liefde gekweekte gerbera's werden vanuit een helikopter over de dolle menigte gesodemieterd. Geweldig, wat een eenheid was het Nederlandse volk gisteren. Rieu moest even het veld ruimen. Van de woonboten in Amsterdam werden alvast wat kiekjes gemaakt door verzekeringsmaatschappijen. Foto's van vóór de rondvaart die gemaakt zou worden bij winst. Hoe de boot er ooit uit zag. Vóórdat een horde dwaze landgenoten bezit van je bootje zouden nemen om het vervolgens te doen laten zinken.

Wat werd het een ontzettende schoppartij! Erbarmelijk, een schande voor de echte voetballiefhebber. Eenvoudigweg oninteressant, ongeïnspireerd niet spannend karate-voetbal. Los van de twee onbenutte kansen van Robben was het werkelijk een aanfluiting. Negen gele kaarten sierde ons potje voetbal. Grandioos jongens! Jullie hebben de voetbalsport een geweldige dienst bewezen. Een goed voorbeeld voor de aankomende voetbalgeneratie!

Van Bommel, ons aller oogappeltje schoffelde met enige regelmaat wat Spanjaarden onderuit, net zoals hij dat in eerdere wedstrijden deed trouwens. Donkerrood had hij moeten krijgen, de doodtrapper.

Nigel de Jong trapte een Spanjaard zowat een klaplong, maar het blaag mocht gewoon door blijven spelen. Foutje van de scheids als je het mij vraagt.

Van Persie, droomvoetballer en net als de rest miljonair: nauwelijks gezien, maar wel geel!

Heitinga, verbaasd over zijn tweede geel en dus rood. De dwaas!

Toch moet ik toegeven: ik heb genoten van de inzet van werkelijke klasse van Stekelenburg, Sneijder, Kuijt en Robben. Wereldklasse! De rest heeft wat mij betreft het verlies aan zichzelf te wijten.

Cognitieve dissonantie

Maar goed: de jongens zijn weer terug in Nederland, waar ze een geweldig onthaal te wachten staat. De rondvaart door de grachten die alleen door zou gaan bij winst, gaat nu toch gewoon door. Vraag me niet waarom! Ik zie het als een vorm van collectief gedrag dat je ook ziet bij primaten die verlies moeten incasseren: als ze onrecht wordt aangedaan gaan ze uithuilen bij een van de groepsleden en wordt overgegaan tot ontkenningsgedrag. Ze gaan elkaar vlooien om maar niet te hoeven denken aan, of het verwerken van de realiteit: het erkennen van je verlies.

Ik met mijn bovenstaande beschouwing niet alleen. Ook de gezamenlijke buitenlandse pers, Johan Cruijff (http://tinyurl.com/op95ng6) en Hugo Borst zijn mijn mening toegedaan.

Weet je wat wel mooi was gisteren? Terwijl het Nederlands Elftal zich voorbereidde op de finale van het WK, keek ik naar de eerste Alpenrit in de Tour de France, van Station des Rousses naar Morzine-Avoriaz. Wat heb ik ontzettend veel respect gekregen voor Koos Moerenhout en Robert Geesink zeg. Even wat zware colletjes op rijden, als derde finishen en na twee minuten uitpuffen wat pers te woord staan, alsof hij twee weken rust had gehad. Meesterlijk. bescheiden. Respect, respect!

Misschien moeten we onze aandacht maar eens op deze topsporters richten de komende twee weken ...

(Eerder gepubliceerd via Blogspot)

Blogs
Recente Blogs
Archief
Zoeken via tags
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Social Icon
  • Facebook
  • Twitter
  • Linkedin

© 2016 Ermers Communicatie
info@ermers-communicatie.nl

Telefoon: 0654 670 686

Kamer van Koophandel-nummer: 63759640

BTW-nummer: NL 116677703B01

Bankrekening: NL07 INGB 0002 9727 50