Fris luchtje

Op weg van mijn werk naar huis heb ik meestal Radio 1 opstaan. Altijd achtergrondinformatie bij het nieuws en bij het 'niet-zo-nieuws'. Gewoon tijdens de rit van een half uur het nuttige met het onaangename verenigen. Dan hoef ik 's avonds ook niet per se naar Nova te kijken, of veel erger: 2 Vandaag, en Hart van Nederland kijk ik zowieso niet!

Vandaag werd ik bij een interview weer eens aan het denken gezet: Stichting Clean Air Nederland (kan hier geen Nederlands naam voor verzonnen worden, dat lucht namelijk ook op?) start het allereerste burgerinitiatief.

"....Via het Burgerinitiatief kunnen Nederlanders zelf vanaf 1 mei een onderwerp aandragen waar de Tweede Kamer zich over moet uitspreken. De initiatiefnemers moeten dan in totaal 40.000 handtekeningen onder Nederlanders hebben verzameld.....".

De stichting Clean Air Nederland pleit voor rookvrije horecagelegenheden.

'Mijn god' dacht ik, 'waar beginnen jullie in hemelsnaam aan? Willen jullie het nu werkelijk voor elkaar krijgen dat in discotheken, friettenten, McDonaldsen, Kentucky Fried Chicken's, café's, sportkantines, tearooms, kantines, koffiehuizen en coffeeshops het roken wordt verboden? Mensen, waar halen jullie de energie vandaan? Durven jullie nu echt het gevecht met rokende vrienden aan, en wellicht je vriendschap op het spel zetten? Kun je mensen verbieden een horecagelegenheid binnen te gaan zonder dat ze recht hebben op hun duurbetaalde peuken? Sluiten we mensen die slaaf zijn van een velletje papier gevuld met tabak niet onterecht buiten? Ben je niet bang gelyncht te worden door opstandige 'bewustrokers' of nietsvermoedende pubers die aan de vooravond staan van een verslaafd 'rest-van-hun-leven'? Ben je niet bang dat je je bemoeit met andermans zaken (want waarom naar een café gaan waar gerookt word?), of nog erger: waarom ga je in de horeca werken als je weet dat daar gerookt word? Bovendien: ik heb ook wel eens een sigaret gerookt en ja: met volle teugen genoten van een cornpipe gevuld met Clan, MacBaren, Sail of Voortrekker. Kortom: ga je bezighouden met zinvolle zaken!'

Ja dat dacht ik!

Toen schoot mij dat etentje te binnen dat we een tijdje geleden hadden. Mijn schoonfamilie en ik waren bij elkaar om het overlijden van een een dierbare te herdenken. Het was in een restaurant ergens tussen Oirsbeek en Sittard, ik ben de naam van het etablissement kwijt. Het eten was er redelijk goed volgens mij. Ik weet niet meer wat we gegeten hebben, maar echt slecht zal het niet zijn geweest. De inrichting van het restaurant kan ik me niet meer herinneren, evenmin wie er bij waren, wat voor kleren ze droegen, laat staan wat het onderwerp van gesprek was. Ik weet niet meer hoe de stoelen er uitzagen of hoe ze 'zaten', laat staan hoe het Perzisch tafelkleedje er uit zag of welke kleur de kaarsen op tafel hadden.

Het enige dat me nog helder is bijgebleven, is dat we gedurende het hele verblijf in het restaurant ons gruwelijk hebben geërgerd aan een drietal dat een tafeltje verder zat. Twee heren, net in het pak maar nét niet sjiek en rond de vijfenvijftig, en een naar schatting even oude vrouw hebben gedurende ons verblijf (ik heb het geteld) een heel pakje Caballero of weet ik wat voor merk er doorheen gejaagd. Geen van drieën heeft het neem ik aan in hun botte hoofd gehaald om zich te realiseren dat ze met hun roken het etentje voor een groep van een man of tien volledig aan het vergallen waren.

De adembenemende geur van rook overstemde de smaak van het vlees, dat de kok met zorg van een goed kruid had voorzien, volledig. De groenten, op zich goed van beet, smaakte alsof je een hap modder tot je nam. De heerlijke geur van het toetje (een of andere chocolademousse, tot de rand toe gevuld, een verfrissend bedoelde fruitsorbet, tot en met de versgezette met cacaopoeder bestrooide cappuccino waarmee zoals zo vaak het etentje zijn epiloog beleefde, werd vergald door een hoest genererende, 'in-je-kleren-gaan-zittende' blauwe walm. Het trio was zich van geen kwaad bewust, of had gewoon schijt aan de rest van de wereld.

Bij de afslag Hulsberg aangekomen wist ik het: wil ik in de toekomst naar een restaurant gaan om te genieten van een heerlijk diner dat met veel zorg en gevoel voor culinaire compositie aan mij word voorgeschoteld zónder dat de smaak ervan vergald wordt door nietsvermoedende en verslaafde restaurantgenoten, dan moet ik op z'n minst vanavond op internet de petitie even gaan tekenen.

Geïnteresseerd of overtuigd geraakt, in twijfel gebracht of ook boos? Kijk dan even hier.

Voormalig minister van Volksgezondheid Els Borst staat bijvoorbeeld ook achter het initiatief.

(Eerder gepubliceerd via Blogspot)

Blogs
Recente Blogs
Archief
Zoeken via tags
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Social Icon